Tul Cocuk Imajlar , Tuz Yasli Kelimeler
Fisiltiyla;
-Anne! Ben kucuk arsaya gidiyorum.” Camasir makinasinin yeknesak ritmi , banyoda annem,radyoda Ayten Alpman .Ilginc bir kakafoni.Soyleki;
-Bram! Ram- Ram!Ram- Ram! Bram!Ram- Ram!Ram- Ram!...
-Gec kalma.Dikkatli ol. Beni camdan bagir bagir bagirtirma. Komsulara rezil ettirme.
-Yalvarsam, aglasam kapansam dizine?Donermiyiz, yine eski gunlere?
Sessiz adimlarla dis kapiya yoneldim, sonra parmak uclarinda, gizlilige burundu esgalim. Kalbim kut kut atmakta, inceden planlanmis bir yaramazligin arifesindeyim..Mutfakda, lavabonun sag tarafinda, surgulu dolaplardan ,ivir zivirin saklandigi son gozu actim.” Ic sesim “Birakmissa burdadir.” diyordu. Butun gece dua etmis, amcamin giderken, oltalari evde birakmasini dilemistim. Cocuk kalbin duasi kabul olmazsa kimin ki olacak?En ustte.. Goruntusunde kucuk bir gariplikle... Tuylu olanin kursunu eksik.Birden bir seyler acikliga kovusuyor. Demek , o curcunada kursunu kopartti, farketmedik. Ondan oyle caktirmadan “Bu gunluk bu kadar deyip” alel acele dondurma yemege suruklendik. Ben de bizden usandi sanmistim.Neyse. Dun kullanilmayan iki siyah igneli oltayi yakamdan iceri atip, sirtima gizliyorum, tuylu olani dokunmadan, oldugu yerde birakiyorum.Icerdeki odada oynayan kardeslerime caktirmadan, ayakkabilari ayagima gecirip, firliyorum disari. Bu is bu kadar. Sevincten olecegim. Kosarak, iskele yolunu tutuyorum.Dunku maceranin buyusune, yeni bir yolculuk daha.Hem de bu sefer “Olta bendeeee!...”
Bu heyacani dun sahiplendi kalbim. Siradan , bildik bir Cumartesiydi.. Ogle yemegi yenmis , salonda mobilyalarin arasinda saklanbac oynuyorduk.Cikti geldi amcam ansizin. Yuzunde muzip bir gulumseme, cebinde supriziyle. Sene 1975,Sonbahar. Kanlica’ya cok olmamis tasinali. Evimiz iskeley’e ikiyuz metre.
-Hadi cocuklar, toparlanin baliga gidiyoruz.
Mutluluktan bomba yapsalar, pimi ancak boyle cekilirdi. Ben ailemin en buyuk cocuguyum.Abi. Uc erkek kardesiz, aramizda birer yas var.Ucumuz de aninda koltuklari tranboline cevirdik.Zipliyoruz uzerlerinde. Annem bagris cagris.Toz kondurmadigi evinde boyle bir isyan olur mu?.”
-Durun oglum, Inin asagi!”
Terligi kapti kapacak gibi gorunuyor ama aslinda mutlu. Caktirmiyor. Ee nede olsa zavalli kadin yorgun. Bir yandan ogretmenlik, bir yandan ev. Bir hafta sonu soyle 3-4 saat sessizlik goz kirpiyor kenardan. Amcama mutesekkir. Giyiniyoruz. Firliyoruz sokaga, bir cirpida.Son talimatlari aliyoruz , kiyida ne yapip yapamiyacagimiz hakkinda. Herkes bir birinin elini tutuyor , boylece ilk balik seruvenim basliyor.
-Istikamet sahil..Mars mars!”
Herseye yabanciyim, herseye susuz ,herseye acim.. Hava durgun, hava meltem. Gozlerim hic birsey kacirmiyor. Duvarlar kirli! Beyaz , siyah, kirmizi , ecis bucus birbirinin uzerine yazilmis cumleler, semboller, isaretler, afisler , duyurular, ne varsa.Badana. Belli ki acelesi var insanlarin, derdini anlatmaya. Okumayi sokmusum , herseyi icten ice heceliyorum. Heceliyorum da ;aslinda hic bir sey ifade etmiyor…Bu yuzden algimi carsiya ceviriyorum..Saglikevi, cerezci, gazeteci..Karsidan karsiya gececegiz.”Bekleyin” diyor amcam.Duruyoruz. Kasap Fethi Amca’yi goruyorum. Komsumuz...Incecik bir ruzgar yokluyor sinekligini.Savruluyor bir dansa revarans yaparcasina ince kusaklar. Dukkaninin icinde, satirini kaldirip indiriyor.Onunde bir kac musteri, sirasini bekliyor. Iki, uc kedi de disarda...Yalaniyor. “Hadi” diye emrediyor komutanimiz.Ikiletmiyoruz. Seri adimlarimiz karsi kaldirima varirken, kahveye daliyor gozlerim bu sefer..Camdan soyle bir goz kaydiriyorum iceri ,” Ne var, ne yok.”Isli bir kalabalik.Duvarda bir cerceve.Kopekler bilardo oynuyor resimde.Komik, anlamsiz ,anlamli , saskin ve merak .Silgisiz imajlar caliyorum cocuk, saf dinginligimle...Yol kenarinda agaclar dalgin.Yerlerde sari yapraklar bizimle kosusturuyor. Caddede Murat 124, tek-tip Reno, Anadol bir birini kovaliyor...
“Onlar duvarda buyur”.Bir bir yasarken tekrar, dunun her anini, zihnimde cinlayan bu sesle adimlarima “Geldik” diyorum.Iskelenin sagindaki acik kayikhanedeyim.Etrafimda sira sira karaya cekilmis rengarenk kayiklar.Karpuz kiclilar, mekikler, kucuk , kurek sandallari,bir de nereden ciktigi belirsiz,ucu saha kalkmis, uzun. kiremit kirmizisi bir dalyan kayigi.Kimisine sulyen atiliyor.Kimisini purmuzle yakmislar, macun bekliyor.Onumde dikdortgen, bir agzi Bogaza acik havuzda, yakadan yakaya cekilmis iki paralel celik halata , irili ufakli, gene rengarenk kayiklar baglanmis, uslu uslu iplerine yaslanmis, demleniyor, kimbilir belki gece yemlisinin, belki de kis kis tasiyla voliciligin yorgunlugunu atiyor.Onlarin ardinda duvardan duvara cekilmis aglar kuruyor. Kosede damdan sarkitilmis bir cengele takilmis bir baska agin, altina cekilmis sedirde, dag gibi, uzun boylu, yekpare omuzlu, kircilli sakallarina nikotin sarisi bulasmis, yasli bir balikci omzunu malzeme barakanesine yaslamis, bir yandan mekigini agdaki yaraya daldirip cikariyor, bir yandan sakince durup birasini yudumluyor.
Diz coktum kiyiya.Duvar kenarinda ,bir metre deniz, suyunda bir kac balik. Duvarda obek obek midyeler, onlarin uzerinde bir iki yengec ve bir biri uzerinde birdir bir oynayan tekeler.Amcamin sesi kulaklarimda tekrar tekrar cinliyor. ”Oglum onlar duvarda buyur Denize elimizi daldirmamiz lazim.” Siyirip sag kolumu, yuzumu yere yasladim. Soktum dirseklerime kadar elimi suya. Korlemesine secti parmaklarim bir midyeler sacagini. Avucladim. Catur cutur saclarini yirtip, sahip oldum yemlerime. Soyle bir midyelere bakiyorum. “Yeterli mi acaba? Eeh!Yetmezse ne olacak? Gelir gene alirim. Avuclarim dolu, meydanda ki citlembik agaclarinin arasindan sekerek, iskelenin solundaki koseye soluksuz gittim.Az otede dun dondurma ziyafeti cektigimiz, Istanbul'u, Memleket'i birak Dunya'nin dort bir tarafindan turistin gelip, o meshur pudra sekerli yogurdu yedigi cafe, hinca hinc, agzina kadar dolu. Meydanin gerisindeki camiye sirtini vermis dev cinar, yuzune asilmis buyukce bir cercevede, Hosgiler adli Hurriyet Gazetesindeki karikatur dizisinden avanak cocugun siritik, balik tutan bir pozu.Tahta bir iskeleye oturmus,elinde, kaldirdigi bambu kamis, ucundan sarkan misinaya bagli igneye takilmis kiskis gulumseyen bir solucanin, deliginden disari kivrildigi konserve kutusu ve bu resmin ustunde “Kanlicaya Hos Geldiniz” diyen yazi, misafirlerimizi selamliyor. Cinarin altina dizilmis tezgahlar var. Bunlardan birinde bir yandan ekmek kesip bir yandan kaynayan yag dolu sinisinde kizaran copte midyeleri gozleyen midyecinin bufesinden yukselen istah kabartici kokuya, hemen yaninda, mangalinin teregindeki mali, yakmamaya calisarak, masayla duzelten, sismanca tatar suratli gencin tezgahindan kivrilan kozde misir kokusu karisiyor.Eski Istanbul'dan yadigar, curumeye yuz tutmus cumbali kosklerin, kirigina ,catlagina kurduklari meskenlerini, gunluk nasip derdiyle terketmis guvercinler bu kokularin arasinda sarhos olmus olmali ki, onca insana ragmen , bu tezegahlarin onunde cilvelesiyor, bir birlerine kur yapiyor , gurul gurul bogurarak meydanda dans ediyorlar. Yesili,mavisi, ali birbirine karismis; uzum salkimi, rengarenk bir obek ucan balonu, citlembik agaclarinin dallarina degdirmemeye calisan baloncu, dikkatini, pur nese yuzlu kucuk musterisinin uzattigi parayla bozuyor.Bir baska tezgahta pamuk seker, leblebi ezmesi, findikli fistikli nugat bloklari ve keten helva satilirken, tezgahtar eline aldigi oyuncak Budist davulunu dondure dondure calarak, dikkat cekiyor. Bu kalabalik kesmekesin garip bir sakinligi ve mutlulugu var.Her sey tadinda. Bir ben cikiyorum an be an bu huzurdan.Cunku aldigim risk buyuk. Komsular gorebilir.Serce kuslari olup anamin-babamin kulagina otebilir. Saga sola temkinli ,urkek bakislarla soyle bir goz attiktan sonra, hizla aciyorum kelebegimi.Iskelenin soldaki yuzunde, koseye saklanmisim. Bulabildigim en korunakli yer burasi.Hem kalabaliktan , hem de tanidiklardan.Kenara yigdigim midyelerden bir kacina, kosele ayakkabimin topuguyla basarak kiriyorum. Ilk yemimi takmaya calisiyorum igneme. Uzaktanda olsa dun tanistigim o deniz gozlu cocuk hatirima geliyor birden.Boyle mi takiyordu?. Amaaan! Ondaki ustalik ben de ne gezer.Durmuyorlar ignenin uzerinde.Nereden batirsam mundar oluyor yemler, yirtiliyor. Ne zormus! Bunun kolay bir yolu olmali. O, iki ceviriste yerlestiriyordu.Yeni bir midye ici cikarip, kanatlarini kopardim.Kasli, sacakli tarafindan batirarak, igneyi gecirip, fazlasini tirnakliyarak, yemi bozmamaya calisarak ikiye ayirdim. Kalani oteki igneye yerlestirdim. Hadi bakalim ilk atis. Misinanin hepsi gitsin , atabildigim kadar uzaga atayim.Hirsla dondurdum firdonduden oltayi.Savurdum dengesizce.Zaten uc kulac misina..10 metre var-yok.Kursun bit kadar. Oyle yalpaliyarak cikti elimden. Gucu bitipte havada menzili tukenince, basi onde birakiverdi kendini mavi calkantiya.Bugulu bir sevinc bu. Yaptigim isin yaramazlik defterinde on numara alacagini bildigimden gene kaygili yalimlar yakiyor yuregimi. Sorular, sorgulayislar didikliyor cocuk tazesi beynimi. “Kumandan simdi gorse bu yaptigima kizar miydi acaba?”...