Pek bilinmez, yemi tarumar eden, çok zaman aslında çipuranın ta kendisidir.
Şimdi şu hikayeyi hep biliriz. Canlı yemi salarız, lüfer gelir, kuyruk tarafını alıp gider. Dişli balık, tuttuğu yerden koparıp yer haliyle. Ve pek dikkat edilmeyen şey, çipuranın da dişli balık olduğudur. Yani, yumuşak bir şey takarsanız, çipura tıpkı lüfer gibi, parça parça kopara kopara onu yer bitirebilir.
Yengeç için durum biraz daha farklı elbette. Çünkü tümünü birden ağzına alıp kırması gerekiyor. Bu durumda iğneyi yutması elzem haliyle.
Bu gibi durumlarda, yapılacak iş, çupranın yemi ısırıp koparabilmesi ihtimalini azaltmaktır. Eğer çipura yemi ağzına aldığında, yem güzelce gelirse, onu koparmaz, bütününü yemeye çalışır. Yemin, çipura ısırıp çekince yerinde kalmaması lazım.
Şimdi dedik ya, çipura, kabuklu ve yumuşakça yer. Ahtapotta bir yumuşakçadır. Ve ahtapot üreyince ölür. Çipuralarda karagözlerle birlikte başına toplanıp onu böyle didik didik yerler. Ahtapot, malum sert. Isıracak, şiddetle silkeleyip, çekip koparacak etini. İşte çipuranın ölü bir yeme davranışı budur. Ucundan tutar, silkeler, koparır ve yer. Bunu engellemeniz lazım.
Bunun yolu, kurşunu gezer yapmaktan geçer öncelikle. Böylece, balık yemi ısırıp çekince, kolayca balığın ağzına doğru gider yem. İkincisi iğne küçük olmalı ki balık anlamadan yutabilsin. Birde yem biraz sağlam olmalı, ki hemen dağılamasın.
http://britishseafishing.co.uk/wp-content/uploads/2012/07/RS-Mackerel-and-Peeler-Crab-Cocktail.jpg
Şimdi bu şöyle bir yem, kalamar, kurt, yengeç içi vs. hepsi takılmış. Ve sağlam durması için, yem ipiyle sarılmış. Bu tür bir yem çipura için idealdir, fakat bu kadar büyük olmaması daha iyi olacaktır.
Şimdi vaktim yok, çizim vs. yapmak zor. Basitçe, ideal takım, küçük bir chinu iğne, arkasına 2 - 3 tane izmarit mantarı eklenip yapılır. Mantarların üzeri ve iğneye yukardaki gibi yem iyice sarılır, yem ipiyle sabitlenir. Mantarlar yemin yüzmesini sağlar, dibe yatmaz. İyice havada durmasına gerek yok, suda çok yavaş batacak yada askıda kalacak kadar mantar yeter.
Gezer kurşun için, 3-5 cm arası bir plastik boruya (kırmızı veya şeffaf iyi olur) fırdöndüyle bir ucuna yakın olarak, bir fırdöndü marifetiyle kurşun ayağı bağlanır. Bu ayağa 1-2 karış kadar kalın FC misina bağlanıp, kurşun eklenir. 0.30 FC beden borudan geçirilip, önce bir kırmızı boncuk geçirilerek küçük bir fırdöndüye bağlanır. Fırdöndünün öbür ucuna gene 0.30 FC misinadan bir kol boyu köstek takılır. Ucuna izmarit mantarlı iğneler takılır.
Bu takım fazla gergin tutulmaz, apikosu zayıf bırakılır ki, balık kurşunu hissetmesin.
Bu özellikle yem sıkıntısı durumunda daha iyi netice veren bir çözüm olacaktır. Ama bildiğimiz 3 köstekli takımlarla da gayet tatminkar şekilde netice alınabilir, hele ki çiftlik kaçkınları çoksa ortada.