kadrikalemci
Banned
Öylesine bir düş,
Öyle bir insan düşlüyorum ki, elimden tutmalı ve uzaklara götürmeli beni. Bilmediğim yaylalarına çıkarmalı insanlık dağının. Oradaki temiz havayı ciğerlerime çekip, sonsuzluğa uzatmalıyım bakışlarımı. En sarp uçurumların kenarlarında yürümeliyim o insanla ve düşecek gibi olduğumda uzatabilmeliyim ellerimi ona, ama uçup gitmek istiyorsam eğer, bırakmalı beni, hatta kanatlarım olmalı.
Düşümdeki insanla karışmalıyım, birliğimizin her anında tuzla su gibi homojen olmalı ama gerektiğinde su uçup gidince ayrışan tuz gibi yine kendim olmalıyım onsuzluğumda. Ya etkiler?
Yaşanmışlık kalmalı bilinçte. Maddemi arttırmasın, istemiyorum. Ama tek bir yeni düşünce, ondan edindiğim, tek bir hoşgörü onun sayesinde ön yargısını yıkabildiğim ve tek bir sevgi anı onunla paylaşabildiğim bana yeter. Ne ben ona ait olmalıyım, ne o bana. Sırf içtenliğinden açsın gönül bahçesini, aynı o sıcak ağustos günlerinde, en çılgın sevişmelerden sonra sevgili teninde açan çiçeklerin o tatlı, o sonsuz çeşitli morluklarıyla bezenmiş meyvelerini, tüm bedeni can yakıcı dikenlerle dolu olduğu halde dikensiz tazecik dallarla yola uzatan böğürtlenlere koşa koşa gittiğim çocukluk anılarımdaki tabiat anam gibi. Ve güneş gibi işlesin içime, soyunup çıplak kalayım ve kuşluk vaktinde o ilk ışımalarla şöyle bir gerinip uyanan gündüz sefaları gibi şerbetimin toplandığı çanağımı sunayım o çalışkan bal arısına.
Öyle bir insan düşlüyorum ki, onlayken artayım ama onsuzken eksilmeyeyim. Beni kendileştirmesin, kendimleştirsin. Böyle yapsın ki onsuzluğumda gördüğüm kabuslardan uyanıp ta, kan ter içinde oluşumu farkettiğimde, fırtınadan sonra yırtık yelkenini onarmak için dalgasız bir koy arayan bir kalyon gibi seğirtebileyim yanlızlığıma; benim için en doğru sığınak olduğunu bana öğrettiği, hiçbir öğretmenlik taslamadan.
Öyle bir insan düşlüyorum ki, elimden tutmalı ve uzaklara götürmeli beni ve insanlık dağının yaylalarında bir başıma bıraktığında, mevsim bahar olmalı. Taze çiçekler açmalı dallarında, göğe kucak açan ağaçların ve bir madrigal başlamalı kulaklarımda tınlamaya. Uçup giden notalarla, hiç tekrarlamadan kendini, havalanmalıyım bir kelebek gibi.
Ve o kısacık ömrü aynı bir yaz yağmuru geçiciliğindeki kelebek gibi, telaşlı çırpınışlarımdan yorulup, açlığımı susuzluğumu gidermek umuduyla bir çiçeğe konup ta balına uzandığımda, o hayat dolu sıvıda kendi aksimi görüp, şaşırmalıyım ve sormalıyım: "Beni bırakıp gittiğini sanıyordum"
Kadri Kalemci, Isparta 1996
Öyle bir insan düşlüyorum ki, elimden tutmalı ve uzaklara götürmeli beni. Bilmediğim yaylalarına çıkarmalı insanlık dağının. Oradaki temiz havayı ciğerlerime çekip, sonsuzluğa uzatmalıyım bakışlarımı. En sarp uçurumların kenarlarında yürümeliyim o insanla ve düşecek gibi olduğumda uzatabilmeliyim ellerimi ona, ama uçup gitmek istiyorsam eğer, bırakmalı beni, hatta kanatlarım olmalı.
Düşümdeki insanla karışmalıyım, birliğimizin her anında tuzla su gibi homojen olmalı ama gerektiğinde su uçup gidince ayrışan tuz gibi yine kendim olmalıyım onsuzluğumda. Ya etkiler?
Yaşanmışlık kalmalı bilinçte. Maddemi arttırmasın, istemiyorum. Ama tek bir yeni düşünce, ondan edindiğim, tek bir hoşgörü onun sayesinde ön yargısını yıkabildiğim ve tek bir sevgi anı onunla paylaşabildiğim bana yeter. Ne ben ona ait olmalıyım, ne o bana. Sırf içtenliğinden açsın gönül bahçesini, aynı o sıcak ağustos günlerinde, en çılgın sevişmelerden sonra sevgili teninde açan çiçeklerin o tatlı, o sonsuz çeşitli morluklarıyla bezenmiş meyvelerini, tüm bedeni can yakıcı dikenlerle dolu olduğu halde dikensiz tazecik dallarla yola uzatan böğürtlenlere koşa koşa gittiğim çocukluk anılarımdaki tabiat anam gibi. Ve güneş gibi işlesin içime, soyunup çıplak kalayım ve kuşluk vaktinde o ilk ışımalarla şöyle bir gerinip uyanan gündüz sefaları gibi şerbetimin toplandığı çanağımı sunayım o çalışkan bal arısına.
Öyle bir insan düşlüyorum ki, onlayken artayım ama onsuzken eksilmeyeyim. Beni kendileştirmesin, kendimleştirsin. Böyle yapsın ki onsuzluğumda gördüğüm kabuslardan uyanıp ta, kan ter içinde oluşumu farkettiğimde, fırtınadan sonra yırtık yelkenini onarmak için dalgasız bir koy arayan bir kalyon gibi seğirtebileyim yanlızlığıma; benim için en doğru sığınak olduğunu bana öğrettiği, hiçbir öğretmenlik taslamadan.
Öyle bir insan düşlüyorum ki, elimden tutmalı ve uzaklara götürmeli beni ve insanlık dağının yaylalarında bir başıma bıraktığında, mevsim bahar olmalı. Taze çiçekler açmalı dallarında, göğe kucak açan ağaçların ve bir madrigal başlamalı kulaklarımda tınlamaya. Uçup giden notalarla, hiç tekrarlamadan kendini, havalanmalıyım bir kelebek gibi.
Ve o kısacık ömrü aynı bir yaz yağmuru geçiciliğindeki kelebek gibi, telaşlı çırpınışlarımdan yorulup, açlığımı susuzluğumu gidermek umuduyla bir çiçeğe konup ta balına uzandığımda, o hayat dolu sıvıda kendi aksimi görüp, şaşırmalıyım ve sormalıyım: "Beni bırakıp gittiğini sanıyordum"
Kadri Kalemci, Isparta 1996
Son düzenleme: