Alıntıdır

Avustralya diğer kıtalara nazaran daha farklı yapıda bitki örtüsüne ve hayvan türlerine sahip kılınmıştır. Meselâ arslan, kaplan gibi etle beslenen hayvanlar bu kıtada yoktur. Sadece bu kıtaya has -bazıları kısmen komşu bölgelerde de bulunabilen- kanguru, koala gibi keseli memeliler ile bazı kuş türleri dikkatleri bu ülkeye çekmektedir. Yırtıcıların olmadığı bu ülkede, hayvanların düşmanlarından kaçma gibi bir davranışları da yoktur. Avustralya Batılılar tarafından keşfedildikten sonra, göçmenlerin beraberlerinde getirdikleri daha önce bu kıtada hiç yaşamamış yeni hayvan türlerinin mevcut ekolojide sebep olduğu tahribat, bugün çok büyük boyutlara ulaşmıştır; bilim adamları bu ekolojik felâkete çareler bulmaya çalışmaktadır.

Avustralya'ya sonradan getirilen hayvanlardan birisi, yırtıcı bir kara kurbağası türü olan şeker kamışı gece kurbağasıdır (Bufo marinus). Tabiî olarak Güney ve Orta Amerika'da yaşayan bu kurbağadan yaklaşık 100 adet, 1935 yılında Havai'den Avustralya'nın kuzey sahilinde bulunan Gordanval'e getirilir. Bunun sebebi, Avustralya'da yaygın bulunan ve şeker kamışı tarlalarında verimi azaltan bir böcek türünden korunma düşüncesidir. Bu kurbağalar sayesinde böcekler ortadan kalkacak ve şeker kamışı verimi artacaktır!
Çok geçmeden kurbağaların Avustralya'da şeker kamışı verimini artırmadığı tespit edilir; fakat ok yaydan çıkmıştır. Kurbağaların bu yeni ülkede şeker kamışı zararlısı böcekleri yemediği gibi, her türlü küçük kertenkele, yılan, kurbağa, fare, salyangoz gibi karada ve suda yaşayan hayvanı yemeye başlaması tehlikenin başlangıcı oldu. Ayrıca kanalizasyonlardaki insan artıklarıyla beslenmeye alışmış kurbağalar da, gerçek bir felâketin habercisi olmuştu. Neticede bu kurbağalar tifo hastalığı yapan Salmonella bakterisinin yayılmasında büyük rol oynadı. Bu kurbağaların her şeyi yemelerinden dolayı, şu ân Avustralya'da birçok hayvan nesli tükenmeye başladı. Sıkıntılar bununla da kalmadı, normal kurbağalardan çok daha hızlı üreme ve gelişmelerinden dolayı bu kurbağalar, kısa zamanda kuzey sahillerindeki bütün sulak alanları işgal etti. Bu da ülkenin yerli kurbağa topluluklarının azalmasına sebep oldu. Bu istilâ her yıl yaklaşık 1,3 km hızla Avustralya'nın kuzeyinden batı bölgelerine doğru devam etmektedir. Tehlike bununla da kalmaz. Bu kurbağaların yumurtaları zehirli olduğu gibi, yavruları da zehirlidir; ayrıca başlarının iki yanında süt renginde zehirli bir salgı yapan büyük parotoid bezleri bulunur. Bu salgı çok zehirli olduğundan, kurbağayı yemek isteyen hayvanları çok kısa sürede öldürmektedir. Zehir deriden, burundan veya ağızdan girdikten sonra hemen vücuda yayılabilmektedir. Bu sebepten bu kurbağaların yayıldığı bölgelerdeki kuşlar ve memeli hayvanlar başta olmak üzere birçok hayvan türünün nesli azalmaktadır. Son zamanlarda bu kurbağaların Avustralya'daki meşhur Kakadu Millî Parkı'na kadar ulaştıkları anlaşılmıştır. Bu bölgede bulunan keseli kedinin (Dasyurus hallucatus) ve büyük bir kertenkele türünün (Varanus varius) yavrularını yiyerek onların neslini de -bilhassa kuzey bölgesinde- tehlikeye sokmuştur.
Kısacası, şeker kamışı kurbağası artık bir çevre zararlısıdır. Maalesef Avustralya Devleti şu âna kadar kurbağaları araziden, onların yumurtalarını da sudan toplamaktan başka bir kontrol sistemi bulabilmiş değildir. Yaklaşık 24 cm boya ve bir kg ağırlığa ulaşabilen bu iri kurbağa 15 yıl kadar yaşamaktadır. Bu kara kurbağaları, diğer kurbağalardan farklı olarak, su içmeden, derilerinden vücutlarına su alabilmektedir; böylece kurak bölgelerde küçük bir damlayı bile deriden emebilirler. Ancak derinin suya olan geçirgenliğinde tam bir kontrol olmadığından bu kurbağalar, yaşadıkları bölgeyi su basacak olursa, vücutlarına giren aşırı sudan; çok kurak olduğunda da tam aksine su kaybından ölürler.
Bu kurbağalar genellikle yağışlı sezonları seçmesine rağmen, her sezon ürer. Avustralya'nın yerli kurbağa türleri bir sezonda en çok 1.000–2.000 arasında yumurta bırakırlarken, beş yıl kadar aktif üreyebilen bu türün ergin dişileri, bir sezonda 8.000–50.000 yumurta bırakmaktadır. Bu kurbağalar, yumurtalarını yavaş akan sulara bırakır ve lârvalar iki-üç gün içinde yumurtalardan çıkar. Gelişmeleri dört-sekiz hafta içinde tamamlanan yavrular, bir yıl içinde ergin hâle gelir.

Avustralya diğer kıtalara nazaran daha farklı yapıda bitki örtüsüne ve hayvan türlerine sahip kılınmıştır. Meselâ arslan, kaplan gibi etle beslenen hayvanlar bu kıtada yoktur. Sadece bu kıtaya has -bazıları kısmen komşu bölgelerde de bulunabilen- kanguru, koala gibi keseli memeliler ile bazı kuş türleri dikkatleri bu ülkeye çekmektedir. Yırtıcıların olmadığı bu ülkede, hayvanların düşmanlarından kaçma gibi bir davranışları da yoktur. Avustralya Batılılar tarafından keşfedildikten sonra, göçmenlerin beraberlerinde getirdikleri daha önce bu kıtada hiç yaşamamış yeni hayvan türlerinin mevcut ekolojide sebep olduğu tahribat, bugün çok büyük boyutlara ulaşmıştır; bilim adamları bu ekolojik felâkete çareler bulmaya çalışmaktadır.

Avustralya'ya sonradan getirilen hayvanlardan birisi, yırtıcı bir kara kurbağası türü olan şeker kamışı gece kurbağasıdır (Bufo marinus). Tabiî olarak Güney ve Orta Amerika'da yaşayan bu kurbağadan yaklaşık 100 adet, 1935 yılında Havai'den Avustralya'nın kuzey sahilinde bulunan Gordanval'e getirilir. Bunun sebebi, Avustralya'da yaygın bulunan ve şeker kamışı tarlalarında verimi azaltan bir böcek türünden korunma düşüncesidir. Bu kurbağalar sayesinde böcekler ortadan kalkacak ve şeker kamışı verimi artacaktır!
Çok geçmeden kurbağaların Avustralya'da şeker kamışı verimini artırmadığı tespit edilir; fakat ok yaydan çıkmıştır. Kurbağaların bu yeni ülkede şeker kamışı zararlısı böcekleri yemediği gibi, her türlü küçük kertenkele, yılan, kurbağa, fare, salyangoz gibi karada ve suda yaşayan hayvanı yemeye başlaması tehlikenin başlangıcı oldu. Ayrıca kanalizasyonlardaki insan artıklarıyla beslenmeye alışmış kurbağalar da, gerçek bir felâketin habercisi olmuştu. Neticede bu kurbağalar tifo hastalığı yapan Salmonella bakterisinin yayılmasında büyük rol oynadı. Bu kurbağaların her şeyi yemelerinden dolayı, şu ân Avustralya'da birçok hayvan nesli tükenmeye başladı. Sıkıntılar bununla da kalmadı, normal kurbağalardan çok daha hızlı üreme ve gelişmelerinden dolayı bu kurbağalar, kısa zamanda kuzey sahillerindeki bütün sulak alanları işgal etti. Bu da ülkenin yerli kurbağa topluluklarının azalmasına sebep oldu. Bu istilâ her yıl yaklaşık 1,3 km hızla Avustralya'nın kuzeyinden batı bölgelerine doğru devam etmektedir. Tehlike bununla da kalmaz. Bu kurbağaların yumurtaları zehirli olduğu gibi, yavruları da zehirlidir; ayrıca başlarının iki yanında süt renginde zehirli bir salgı yapan büyük parotoid bezleri bulunur. Bu salgı çok zehirli olduğundan, kurbağayı yemek isteyen hayvanları çok kısa sürede öldürmektedir. Zehir deriden, burundan veya ağızdan girdikten sonra hemen vücuda yayılabilmektedir. Bu sebepten bu kurbağaların yayıldığı bölgelerdeki kuşlar ve memeli hayvanlar başta olmak üzere birçok hayvan türünün nesli azalmaktadır. Son zamanlarda bu kurbağaların Avustralya'daki meşhur Kakadu Millî Parkı'na kadar ulaştıkları anlaşılmıştır. Bu bölgede bulunan keseli kedinin (Dasyurus hallucatus) ve büyük bir kertenkele türünün (Varanus varius) yavrularını yiyerek onların neslini de -bilhassa kuzey bölgesinde- tehlikeye sokmuştur.
Kısacası, şeker kamışı kurbağası artık bir çevre zararlısıdır. Maalesef Avustralya Devleti şu âna kadar kurbağaları araziden, onların yumurtalarını da sudan toplamaktan başka bir kontrol sistemi bulabilmiş değildir. Yaklaşık 24 cm boya ve bir kg ağırlığa ulaşabilen bu iri kurbağa 15 yıl kadar yaşamaktadır. Bu kara kurbağaları, diğer kurbağalardan farklı olarak, su içmeden, derilerinden vücutlarına su alabilmektedir; böylece kurak bölgelerde küçük bir damlayı bile deriden emebilirler. Ancak derinin suya olan geçirgenliğinde tam bir kontrol olmadığından bu kurbağalar, yaşadıkları bölgeyi su basacak olursa, vücutlarına giren aşırı sudan; çok kurak olduğunda da tam aksine su kaybından ölürler.
Bu kurbağalar genellikle yağışlı sezonları seçmesine rağmen, her sezon ürer. Avustralya'nın yerli kurbağa türleri bir sezonda en çok 1.000–2.000 arasında yumurta bırakırlarken, beş yıl kadar aktif üreyebilen bu türün ergin dişileri, bir sezonda 8.000–50.000 yumurta bırakmaktadır. Bu kurbağalar, yumurtalarını yavaş akan sulara bırakır ve lârvalar iki-üç gün içinde yumurtalardan çıkar. Gelişmeleri dört-sekiz hafta içinde tamamlanan yavrular, bir yıl içinde ergin hâle gelir.
