Balık türlerinin yanısıra İstanbul’un deniz faunası içinde iki deniz memelisinin, fok ve yunusun da önemli yeri vardır. Halk arasında ayıbalığı da denen fokun Türkiye’de rastlanan türü Akdeniz Fokudur (Monachus monachus). 1960’lara kadar Akdeniz Foku Türkiye’nin bütün kıyı bölgelerinde yaşıyordu. İstanbul’da fok özellikle Adalar ve Tuzla kıyılarında ürer, kışın daha geniş bir alanda görülür, bazıları Boğaz’ın sakin koylarında barınır, hatta kışın boşalan yalıların kayıkhanelerinde yatarlardı. Fokun Boğaz’da özellikle levrekle beslendiği gözlenmiştir. Zeki bir hayvan olan fok yavruyken yakalanarak eğitilir, sahipleri Galata ve Eminönü’nde foklara gösteri yaptırarak para kazanırlardı. Gösteri foklarının sonuncusu ve en ünlüsü 1960’lara kadar Galata Köprüsünün Eminönü ayağına yakın bir çadırda hünerlerini sergileyen Yaşar adlı foktu. 1970’lere gelindiğinde çevre kirliliği ve yavruladıkları kumsalların yerleşim birimlerine dönüşmesi sebebiyle İstanbul’da fok tarihe karışmıştı.
Yunuslar ise başta lüfer olmak üzere balık sürülerinin peşinden Boğaz’a girerler. Boğaz’da görülen türler balıkçıların tırtak dediği asıl yunus (Delphinus delphis), balıkçıların afalina dediği boz yunus (Tursiops truncatus) ve muturdur (Phocoena phocoena). 1577’de İstanbul’a gelen Gerlach Boğaz’da yunusların 200-300’lük sürüler halinde görüldüğünü belirtir. Avlanırken balıkları kıyıya sürdüğü için eski balıkçılar yunusa “ mübarek hayvan” der, uğurlu sayarlardı. Bununla beraber yunus bazen ağlara girip hem balıkları kaçırır, hem de ağı parçalardı. 1950’lerden itibaren yunusların Karadeniz’de yağları için zıpkınla avlanmaya başlanması ve deniz kirliliği sebebiyle sayıları azaldığından bir zamanlar Adalar’a giden vapur ve teknelerle yarış eden ve İstanbul halkının eğlencelerinden biri olan yunuslara artık Marmara’da ve Boğaz’da pek seyrek rastlanmaktadır.
Yunuslar ise başta lüfer olmak üzere balık sürülerinin peşinden Boğaz’a girerler. Boğaz’da görülen türler balıkçıların tırtak dediği asıl yunus (Delphinus delphis), balıkçıların afalina dediği boz yunus (Tursiops truncatus) ve muturdur (Phocoena phocoena). 1577’de İstanbul’a gelen Gerlach Boğaz’da yunusların 200-300’lük sürüler halinde görüldüğünü belirtir. Avlanırken balıkları kıyıya sürdüğü için eski balıkçılar yunusa “ mübarek hayvan” der, uğurlu sayarlardı. Bununla beraber yunus bazen ağlara girip hem balıkları kaçırır, hem de ağı parçalardı. 1950’lerden itibaren yunusların Karadeniz’de yağları için zıpkınla avlanmaya başlanması ve deniz kirliliği sebebiyle sayıları azaldığından bir zamanlar Adalar’a giden vapur ve teknelerle yarış eden ve İstanbul halkının eğlencelerinden biri olan yunuslara artık Marmara’da ve Boğaz’da pek seyrek rastlanmaktadır.
