- Yaş
- 64
- Şehir
- İstanbul
- Favori Kamış
- Olta takımı
- Favori Makina
- Önemsiz birşey
- En iyi avı
- Kalkan 14 kg
- İsim
- Talip Girgin

Bir haftalık Alanya tatilinden sonra istirahata çekilmiştik. Efendim, Alanya’da ki turistlerden turistlik virüsü kapınca (!) semtimizde de turist turist gezmeye başladım. Hanım durmadan açılmayan bavullarımızdaki eşyaların içinde bana yapıldığına inandığı muskayı arıyor.
Yok, efendim neymiş bana büyü yapılmışmış. Üzerime ölü toprağı serpiştirmişler falan. Yahu aslında kafama takılmadı da değil, elim bir türlü işe gitmiyor. En yeni elbiselerimi giyip bir holdingin genel müdürü gibi geziyorum. Çok ilginçtir daha önce iş elbiseleri tulumları ile gezdiğim kaldırımlara artık sığamıyordum. Yok, yok bu Alanya bana yaramadı. Ters tepki yaptı. Bu turistliğin sonu hayır’a alamet değil.
Sonunda dükkânımı da Adıyamanlı bir ustaya birkaç bin dolara sattım. Dükkânı da belli bir kira bedeli ona verdim. Ota elektrikçisi, kaportacı, demirci üç tane kiracım vardı. Bende daha lüks bir eve kiracı olarak taşınmıştım. Lokantaya gidip Adnan ağabeyle takılıyordum.
Adnan ağabeyin işlerinde nedense beklenen patlama olmuyordu. Gelirler giderleri karşılamıyordu. Dolayısı ile arka arkaya kesilen çekleri ödemekte zorlanıyordu. Yine sattığım dükkân parasından kendine yardım ettim. Sonunda Adnan ağabey “madem çalışmıyorsun gel lokantanın başına “müdür” ol” dedi. Ona ben bu işten anlamam desem de o” hep beraberiz bu işin ucundan birlikte tutarsak işleri düzeltiriz” dedi. Turistliğe alıştığım için bana bu teklif cazip geldi.
Pizza pati o’ya müdür olarak atandığım ve iş başı yaptığım günün sabahı, kör olası kaldırımlar sanki daha da daralmıştı (!) 20 sene çalışıp müdür olanlara karşı biraz mahcuptum ama biz ülke olarak tepeden inme müdür ve bakan-la-ra alışıktık!
Binlerce dolar harcanarak hizmete giren Sefaköy’ün en görkemli altlı üstlü 300 metre kare pizza restoranına müdür olarak işe bismillah başladım.
Efendim yine bu durumu izah edecek sözleri zamanında atalarımız söylemiş! Mesela ne demişler; “Dışı seni yakar içi beni” Davulun sesi uzaktan hoş gelir” Üzümünü ye bağını sorma” Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar” “üzüm üzüme baka baka kararır” dahası da var ya! Şimdi olayı örneklerle kısa kısa anekdotlar ile anlatmaya çalışacağım.
Yazımda, bahsedeceğim meslekleri yapan okuyucularımdan özür dileyerek, kendilerinden önemle rica ediyorum ki asla yazdıklarıma alınganlık göstermesinler! Ben sadece yaşadığımız günü, gördüklerimi kaleme alacağım. Kişi ve kurumlar üzerinde yorumu siz okuyucularıma bırakacağım.
Evet, belki restoran işletmesinden anlamıyorum ama ticaretin içinden gelmiş biri olarak neyin, nasıl kar bırakacağının hesabını iyi yaparım. İnsan psikolojisinden iyi anlarım. Adnan ağabey bugüne kadar gelmiş geçmiş tanıdığım en dürüst adamların başındadır. Yanlışları yok mu, elbette hemen herkes kadar onun da hataları var!
Mesela İnsanlara güvenmek ve o güvenilmeyen insanların yaptıklarını görmezden gelmek belki de en büyük hatalarından biriydi.
Bir iş yerinde disiplin sağlanamazsa o iş yerinde aksamalar olur. Kişilere kaldıramayacağı değerleri yüklerseniz bu basit kişiler sizin ekmeğinizden edebilirler.
Adnan ağabey önce, bol kepçe sulu yemek çeşitleri ile esnaf ve halk lokantası açmak istiyordu. Tüm alt yapıyı buna göre hazırlamış, masa sandalyesini tabağını kaşığını bardağını buna göre almıştı. Aşçısını garsonunu bulaşıkçısını buna göre işe almıştı.
Tüm bu hazırlıkları bünyesinde tutarken ne olduysa birden pizzacılığa döndü ve bunun için büyük küçük fırınlar getirtti. Fazladan havalandırmaya ihtiyaç doğdu. Alanya’dan tekrar usta ve garsonlar getirtti. Gelenler hep tanıdık arkadaşları olduğu için duygusal bağlılık işçi işveren arasındaki olmazsa olmaz otoriteyi, saygıyı, disiplini olması gereken seviyede tutmakta hep duygusallık bağı yüzünden zorlandı.
Hiç kimsenin gönlünü kırmak istememesi, kendi sonunu belirleyen en büyük yanlış kararı idi. Tüm sulu yemek düzeneği yanına, birde pizza araç gereç usta ve garson ilavesi maddi bir külfet getirmişti. Durun; yanlışlık daha bitmedi. Tüm bu düzeneklerin yanına birde lahmacun fırını koydurttu!
Lahmacun fırını, hamur kazanı, tezgâhı ustası ve köşesi, kabkacak yeni maliyet yeni gider kapısıydı. Adnan ağabeyin ilk sulu yemek işi yapmak istediği aşçı, bu karombolde bu lokantanın kendisi için zaman kaybı olduğunu ve ilginin üzerinden gittiğini hissettiği an lokantadan ayrılmıştı. Meydan Alanya’dan gelen pizza ustasına kalmıştı. Bu ustanın pizzacılığın yanında sulu yemek işine de bakması en büyük yanlışlardan biriydi.
Çünkü bu usta pizza ustalığının yanında ağırlıklı olarak Fransız ve Alman mutfağını biliyordu (!) Hani, şu salatayla başlayıp peynirle biten yemek çeşitleri; İyi de ağabeycim, Fransızlar şarapsız yemek yemezler ki! Bizim lokantamız içkisiz lokanta. Sonra “Sefaköy” Turistlerin kaynadığı bir Bakırköy veya Bodrum, Alanya, Çeşme değil ki! Artı bu turistlerin yediği her yemeğin içinde domuz yağı ve kırmızı şarap vardır.
Geçtik efendim, bizim pizzacı ve ekibi Türk mutfağını hafife almışlardı. Kuru fasulyeyi bir gün suda bekletip ikinci gün pişirdiklerinde bile fasulye taneleri halen kendilerinin pişirildiğinin farkında bile değiller (!) Fasulyelere göre onlar halen Pamukkale de kaplıcada tatil yapıyorlar. Taneler halen kıtır kıtır. Çok sevgili kardeşimiz Pizzacı ustamızın yaptığı mercimek çorbasının içinde mercimekler kavrulmuş fakat patlamamış mısır taneleri gibi çıngıl çıngıl!
Hele ki ustamızın bir sütlaç yapması vardı evlere şenlik. Bir gün içinde süt var pirinç yok, bir gün içinde pirinç var süt yok!
(Ha bu arada Alanya’dan gelen ekip aslen Alanyalı değiller. Meşhur ustamız Edirneli, diğer yanında gelen kardeşlerimiz de Adana Urfa Maraş vs.)
Her işten anlayan fakat lahmacun fırının başında nöbet bekleyen İbrahim ustanın günlük lahmacun satış ortalaması 10 adet! İbrahim ustanın bize günlük maliyeti tezgâh, maaş, sigorta ve kişisel masrafı abartısız 100 lahmacun! Zarar 90 lahmacun. İbrahim ustanın varlığını çoğu zaman unutuyorduk. O bodrumda lahmacun fırını başındaydı.
Pizza ve sulu yemekler üst kattaydı. Pizza için malzeme almaya bodruma depoya inildiğinde, İbrahim ustanın TV de gündüz kuşağındaki dizi filmleri bazen ağlarken, bazen gülerken izlediğini görüyorduk!
Kocaman üzüm küfesi gibi kapaklı çöp kutusunu yanına almış, çöp kutusu ağzına kadar boş cappy meyve kutuları ile doluydu. İbrahim ustamız terledikçe, içi yandıkça çekmiş buz gibi cappyları! Helal hoş olsun. Ben olsam bende içerdim! Yazın ortasında her an lahmacun siparişine hazır, havalandırması yeterli olmayan sıcak fırın karşısında durmak kolay değil elbet.
Toparlayalım efendim. Ben evden lokantaya gelirken üç tane lahmacuncunun, beş tane sulu yemek satan lokantanın önünden geçiyordum ve hepsi çok güzel iş yapıyordu. Bizde ise sulu yemek + lahmacun+ pizza vardı ama giderleri karşılayamıyorduk.
Kendi bünyemiz içinde müthiş bir rekabete girmiştik. Pizza fırınları, sulu yemek tezgâhları ile var olma savaşı veriyordu. Fakat her iki grubun ustası da aynı kişiydi! Pizza ustamız Adnan ağabeye sulu yemek işini de kendisinin yapabileceğini her zaman ima ediyordu. (Zaten esas sulu yemek ustası bu durumu hazmedemediği için adına basılmış dağıtamadığı özel kartvizitlerini (!) alarak lokantadan ayrılmamış mıydı?)
Bizde çıkarılan ideal yemek menüsü hatırlayabildiğim kadarıyla, kaşarlı domates çorbası, mantarlı tavuk sote, imambayıldı, kuzu haşlama, incik vs etli yemek ve ızgara çeşitleri.
Ve bodrumdaki lahmacun tezgâhı…
Müşteri lokantadan içeriye ayak bastığında; kendisini Galata Köprüsü’nün altındaki lokantaların önünde, ayakçı garsonlar tarafından “Gel bey ağabey balık ekmek 4 lira” çekiştirilenler gibi hissediyordu. Tabi bizde bunu pizza fırını, sulu yemek ve lahmacun faktörleri yapıyordu. Müşteriyi pizza kaptıysa sulu yemek ve lahmacun zarar yazıyordu. Yok, müşteriyi mantar sote kaptıysa, pizza ve lahmacun kafa kafaya vermiş ağlıyorlardı. Yok, müşteriyi incik veya kuzu haşlama kaptıysa sulu yemek, pizza, lahmacun tezgâhı yanında tüm şirket ağlıyordu!
Son düzenleme: