Sözler kifayetsiz kalsa da, birkaç cümle ile;
Sevgili dostlar, can ahbaplar, değerli kardeşlerim,
Kadrican, biz kardeşlerine kendini getirdi. Adı daha önce konmuş bir kardeşliğin can evinde, şeklen ve yeniden buluştuk, hepsi bu. Elimizde ve yüreğimizde olan, sadece ve sadece kardeşlik ve dostluğun her türlü tasa ve hasreti berhava eden sıcaklığıydı. Cismen bir arada oluşumuzun bu birliktelikte hiçbir fazladan katkısını hissettirmeyecek derin bağların, bir başka zaman ve mekanda yeniden dile gelişiydi. Aynı sevdaya gönül vermiş ismini dahi bilmediğimiz nice can dostlarının da, yani sizlerin de, ruhen ve hissen teklifsiz birlikteliğinin yeniden ve sonrasızca kaynaşıp-bütünleşmesiydi.
Bir kez daha gördük ki, baki kalan tek şey, insanı insan yapan o biricik şeyin, dostluğun sıcaklığıymış.
Bu etkinliğe iştirak eden hiçbir kardeşimin diğerine nispetle fazladan bir payı olmadığı gibi, en küçük bir eksiklikte hissedecek bir hissesi olmadı. Aynı duygulanımları, aynı coşkuyu ve özlemi, aynı ananın çocukları olarak hep birlikte teklifsiz yaşayabilmek, her türlü hesabın ötesindeydi.
Vesile olduk sizlerin sevgisine, köprü kurduk saygıya bir başka renkte, bir başka seste; hepsi bu. Geliş olmadığı gibi gidişte yok. Her zaman ve her yerde olan, her dem bizi biz eden ortak hissiyatlar, paranteze alınmış anlarda yaşandı sadece.
Duyumsanan şeyi, o tatlı heyecan ve sıcaklığı siz sevgili yarenlere yeterince aktaramasak ta, kalben hissedildiğini görmek bizler için yeterli ödül olmuştur. Sağ olun, var olun sevgiyle kalın kardeşlerim. Dahasına rast gelsin, engin gönüllerin şefkatinde…
