Konu gayet güzel işlenmiş. Emeği geçenlere kendi adıma teşekkür ederim. Katkı sağlayan dostların ellerine, fikirlerine sağlık.
Bir de zaman-zaman ismi geçen ustaların ne düşündüklerini, olayı hangi açıdan nasıl değerlendirdiklerini okuyabilseydik gayet makbul olacaktı.
Olaya bilimsel, yani objektif yaklaşınca ortaya çıkanları söyledim. Ama elbette kendi şahsi fikirlerimde var konuyla ilgili. Ama bunlar beni bağlar, herkes kendi zevkine uyanı yapmakta özgürden öte, sorumludur hatta elbette.
Baştan kimse, hiç bir şeyi üzerine alınmasın, hiç kimseye, hiç bir hakaret yada kınama vs. düşünmüyorum yazarken.
Bizde genelde bir ya hep ya hiççilik kafası var. Sanki bir partiye oy veriyoruz. Bir parti tutar gibi bir şeye yapışıp, külli öyle olmak istiyoruz ve öteki şeylere bakmıyoruz. Su parti, bizim partimizse herşeyi doğru, süper, mükemmel. Yok öbür parti ise, her şeyi kötü, tüm kötü şeyler onun yüzünden oluyor vs. gibi davranıyoruz. Elbette külliyeten hata ediyoruz. Demokratik sistemimiz henüz olmadığı için, mesele bir acayip oluyor. Şöyle ki, tek bir oyumuz var ve ya ona, ya öbürüne vereceğiz. Buna %70, şuna %30 deme şansımız yok.
Ama aynı mantaliteyi, hayata da taşıyoruz, tek bir tarafta olmayı seçiyoruz. Ya yiyenlerdensin, ya bırakanlardan idk
Ama ben kendimi hiç öyle hissetmiyorum. Emek, masraf vs. bir sürü olabilir. Yada hiç olmayabilir, o gün av için. Tutulan balık ufacık olabilir, adam boyu da olabilir. Tencere tavayı atıp evden camları açık bırakıp kaçırtacak kadar berbat tadı/kokusu olan bir balıkta olabilir, dünyanın en leziz balığı da.
Hiç bir zaman, balığa giderken de, tutarken de, yakalayım, getireyim gibi bir önyargım olmuyor. Ama genelde, geri getirmek aklıma gelmiyor, getirecek bir şeyler götürmüyorum balığa, kova filan gibi.
Seromoni tamam, balık tutulmuşsa, o an içimden ne geliyorsa, onu yapıyorum. Ne yeme kaygım, saplantım, ne de bırakma acelem var genel olarak. Aklıma o an ne gelirse, onu yapıyorum. Ve ne yakala-bırakçıyım, ne de etçi.
Eline bir çapari alıp sallayıp, kovalar dolusu istavrit yakalamak bana hiç cazip gelmiyor. Ama şunu ekleyeyim, tadı en güzel olan, her açıdan -yakalaması dışında- en sevdiğim balıktır istavrit. Ama yakalamak zevk vermiyor.
Etrafımdakilere çoğu zaman, bırakın şu istavrit işini derim. Cevap hep aynıdır: leziz, nefis. İyi, afiyet olsun. Ama bol bol tecrübe etmiş biri olarak derim ki: Elinizde çapari varken, istavritten ötesini unutun zaten. Ama o unuttuğunuz tarafta öyle heyecan, zevk veren şeyler oluyor ki. İstavridin, kalkanın, lüferin, palamutun vs. lezzetini topla, o zevki alamazsın.
Ömür fani. Bu fani ömürde yaşayabileceğimiz zevklerde belli. Biraz insanın kendini aşması gerekiyor. Yemek için mi yaşayacağız, yaşamak için mi yiyeceğiz? Şu ömrümüzü, midemizin aslen üç kuruşluk zevki uğruna harcayıp bitirecek miyiz, yoksa daha büyük zevklerin mi tadıcısı olacağız?
Balıkçılık olayını şöyle görüyorum. Süper, mükemmel bir restoran, lokanta düşünün. İşte balıkçılık bu. Bir köşede 5 çeşit döner. Fırında envay çeşit hamur işi, kebaplar, tatlılar. Kuyuda etler. Güveçler et, sebze, kuru vs. dolu. Benim diyen manavda görülmeyecek zenginlikte bir salata büfesi. Şurda bir masaki, dünyanın her köşesinden peynir gelmiş, dizilmiş.
İşte balıkçılık böyle bir zevk dolusu. Biz ise, elimizde çapariyle dalıp, midemizin köleliğiyle, masada duran ekmeğe saldırıyoruz. Etrafımıza bakacağımıza, ekmeği kapıp, masaya konmuş bir iki sos, hardal, tarator, mayonez vs. ye banıp yiyoruz. Sonra da diyoruz ki, "Ekmek çok süper, hemde karnı doyuruyor, leziz, harika..." Evet, bu restoranın elbette ekmeği de çok özenli, lezzetli, katkılı. Ama belki en yavanı, sadece katık yanı o restoranın bu çapariyi kapıp istavrit doldurma işi.
Belki bazımız, oradan salata büfesine denk geliyoruz. Dadanmışız kırmızı turplara, minik turplar. Yiyor, yuhh çektirene kadar lüpletiyor, biri bana dur desin diyerek bir kasa daha götürüyoruz.
Basitçe, benim zevkimce, o koskoca restoranda, en sıradan, garnitür vs. nevindeki şeylerle tıkınmak mı? Yoksa o lezzetleri tatmak, tanımak mı? Şöyle söyleyeyim, ömür yetmez zaten hepsini birer birer tatmaya.
Benim olduğum yerden görünüş bu. En muazzam restoranda ki kırıntılarla idare etmek bizdeki avcılık mantailtesi. Elbette her zevke saygılıyız, benim öyle gördüğümü siz pariste en meşhur şefin mutfağından 12 garsonla ve altın tepside servis edilen bir menü olarak görüyorda olabilirsiniz. Ama benim gördüğüm bu.
Ve benim derdim, aç kalmanız değil, zevk almanız. Karnınız her zaman doyar, ekmeklede doyar. Ama mesela kamışı elinizden alıp giden balığın arkasından bakarkenki tatlı acıyı hiç bir biberde, hiç bir çiğköftede bulamazsınız.
İşte restoran, eline olta alan herkes girebiliyor aslen. Gerisi size kalmış. Yakalamak bir başka zevk, yemek daha bir başka zevk. Ama boy boy, renk renk, çeşit çeşit var burda. Gidip en ehven olanlarla "ama pek yakın" yada "bu çok burada" diyerek bir ömrü tüketmek, yazık olacaktır.
Benim görüşüm bu. Her gün aynı taşa gidip, aynı takımı takıp, aynı balıktan tutup tutup taşımak ne kadar zevk verebilir ki?
Elbette, zevkler tartışılmaz. Siz başka türlü düşünüyorsunuz diye, gelip sizi dövecek haddimiz, halimiz yok tabi ki. Ancak rasgele deriz, avında başarıları canı gönülden dileriz, bize düşen bu.
Ha, salıyor musun, yiyor musun, kediyi mi besliyorsun? O senin zevkin. Ben çok zaman salıyorum, daha zevkli oluyor. Tavsiye ederim.