Sevgili Nuri
Neden son iki katılımımda illaki Volkanı ileri atarda bana direk sormazda onun mesajlarını kullanarak olaya katılırsın.
Aramızda bu kadar bir hukuğun kaldığını sanmaktaydım.
Bu durumu tevsik eden senin bana,benim sana birçokhitabımız mevcuttur.
Sevgimle kal
Saygıdeğer üstadım,
Evet, aramızdaki hukuk engel kabul etmese de, dolaylı oluşum; hani ola ki senin tenkitti eleştiriydi diye nitelediğin çıkışlarımın, yüreğimde babam yerinde saydığım şahsını üzeceğini düşünmemdendir.
Aklım ermediğinde, -her ne kadar nezdinizde bilge olarak görülsem de
- acabalara yasladığım çıkarımlarım olduğunda bunu bir şekilde dile getirme ihtiyacımı frenlemem mümkün olamıyor. Bir başkasına susabilirim ama size asla. Sussam, susamam. Söylesem, hele direkt şahsınıza söylesem son sözüm olacağı korkusundan sıyrılamıyorum. İçimde büyüttüğüm bir handikap saysam da, bu böyle. Daha önce de dile getirmiştim. Muhteşem nitelikli hal ve tavırlarına, eşsiz sunumlarına, göz alıcı avlarına dahi bir kuru kelam etmeye dilim varamıyor çoğu kere. Sevginle nefessiz kalışım, saygınla elimin bağlanışı işte bu yüzden. Evet ben böyleyim.
Babanın yüzüne direkt bakılmaz, sözünün üstüne söz söylenmez, kaş çatılmaz, bir dediği iki edilmez anlayışı; bizlerden 2-3 nesil önce hayatı şekillendiren, ona renk ve tat veren ancak herhangi bir yazılı kuralı da olmayan, teklifsiz davranışın bizzat yaşanan haliydi. Sülbünden tohumlarını taşıdığım babam 81 yaşında ve elan bana hitabı Nuri bey dir. Daha geçen gün kendi babasından aldığı elektiriğin aynını benden aldığını, yanımda, tarifsiz bir huzursuzlukla harmanlanmış derin bir saygı ile oturabildiğini ifade etmişti. Geleneksel kodlarıyla kendi bedenine ve de ruhuna işlediği bu iletişim şekli, O’nu çelikten bir zırh gibi kuşatmışta mümkün değil ölene değin o dünyanın dışına adım atamaz, biliyorum.
Günümüz insanına pek denk düşmeyen ancak daha çok muhterem babamın sıkça örneklediği gibi eskilerin büyük-küçük münasebetleri dolayısıyla anlam bulan iletişim şekli, az-çok bana da bulaşmış. Aklen kabul etmesem de ruhen aynını şahsınıza karşı yaşar oluşumdur beni mahkum eden.
Üstadım,
Beni bir kenarda ama hep var bilmen ziyadesiyle gönlüme sürur verir. Dünya saadetim budur. Cephende, karşında oluşum mahpusluğumdur. Ateşine düşen pervane olmak yerine sıcaklığın-parıltın etrafında dönüp dolaşayım serseri, bu yeter bana.
Bir atımlık barut atacak kudretim varsa onu da karavana atayım. Hedefim, yönüm sensin ya bu bana yeter.
