Elbette.. Ama başka olabilirler de var..
Üretici, defolu çıkan ürünleri toplamış, bu türkler avare, bak nasıl bizi bizden çok savunup bize tapanlar bile var, okutalım bu türklere gitsin demiştir.
Üretici, "evladım yaburo honoro, ıuğraşma ordan iyi kamış yapıcam diye, şu çan çin çon kamışlara bizim etiketlerden yapıştır, yolla türkiye'ye..." demiştir, nasılsa türkler enayidir, alır, kırılırsa da biri çıkar kabahati kendilerine keser diye düşünmüştür.
Üretici, nasılsa türkler yutar diye, ürünü langır lungur sarmıştır, paketlemiştir.
Daha sayalım mı abi? Neden bu ihtimalleri düşünmüyoruz da, tüketiciyi kabahatli bulacağız diye uğraşıyoruz ki?
Bu kaçıncı, geçende yanlış dişli mi takımışlardı neydi?
Müşteri, her zaman haklıdır, aslolan budur. Üretici, ürünün tüketicinin eline geçene kadar arızalanması, darbe alması vs. hallerinden korunmasını, tüketiciye tam olarak istenen evsafta ulaşmasını sağlamakla sorumludur.
Yapmıyorsa, en azından bu üreticiyi kara listeye almak, hadi olmadı, bu eleştirileri yapmak, ürünlerine uzak durmak elzemdir.
Yoksa, üretici sorumluluğunu yerine getirmedikçe, bizde ona bunun hesabını sormadıkça, bizi kekler, enayi yerien koyar, kaz gibi yolar. Olacağı budur.
Belki alakasız gelebilir. Ama bak sana bir şey anlatayım. Almanya - Avusturya sınırında bir köyde, bir süt fabrikası vardır. Köy halkı senelerce sütü bu fabrikadan alır. Bir gün, süte 3 kuruş (eski alman mark kuruşu, pfennig) zam yapar. Halk der, ne oldu da bu zammı yapıyor bu, almıyoruz. Bakar fabrika, satışlar kesat. Bu kezde 5 kuruş indirim yapar. Halk daha temelli boykot eder, bu adamlar bize 2 kuruş ucuz satabilecekken, senelerce 2 kuruş pahalı satmış demekki, kazıklamış bizi diyerek.
Bilinçli tüketici böyle bir şey Haluk abi, lafla olmuyor. Heleki, üreticilerin başka boyutlara varan avukatlığını yapmakla da olmuyor.
Burada, bu arkadaşlar deseydi ki, arabadan indirirken filan düşürdük. DErdim, o mamül düşürülmeye gelmez, bu işin doğası bu, kullanıcı hatası. Ama böyle hiç bir şey yokken, 250gr yükü kaldırana kadar çat diye gidiyorsa, bunda bir sorun vardır.
Olan şey belli. Uç malzemesi iyi kaynaklanmamış. Yani fırında doğru işlenmemiş. Atış yaptıkça, metal yorgunluğu gibi bir oluşum gerçekleşip parçayı bir arada tutan bağlar ayrılıyor. Bir noktadan sonra, artık parça kendini taşıyamaz hale gelip çat gidiyor.
Burada bir maliyet filan var, ayrı konu. Ama burada bir dostumuzu "bittim, mahvoldum" dedirtecek kadar gam ve keder verecek bir durum söz konusu. Bu kamışı eğlenmek, stresini atmak için alıyor insan. Böyleyken, birde bu kendi başına keder, gam ve stres kaynağı oluyorsa, kaç para ettiğinin ne önemi var?
Belki o parça, belki kamış komple değişir. Ama bu dostumuzun çektiği o ızdıraba değer mi, o üzüntünün maliyetini karşılar mı?
Biz bunu düşünüp, üreticinin kulağını çekeceğimize, gidip tüketicinin yarasına tuz tepip, üreticiyi aklamaya çalışıyorsak, bunda bir yanlış var elbette.
Şirket müdürüne ihtiyaç duymam sayende. 